Waarom gooien we onze privacy te grabbel?

Femke
Tinkl

 

Digital Media (Bron: Pexels)The World Wide Web … In de 21ste eeuw kan men een leven zonder niet meer voorstellen. We gebruiken het internet dagelijks om in contact te komen met elkaar. Razendsnel met vrienden en familie communiceren, gezellig jouw favoriete krant lezen of net die ene leuke foto op Instagram posten. De digitale wereld biedt dan ook vele mogelijkheden. Maar welke prijs betalen we voor onze dagelijkse bezigheden? Welke prijs betaal jij?

Privacy: een term uit het verleden

Het antwoord op die vraag is heel simpel: jouw privacy. Persoonlijke informatie zoals je naam, je telefoonnummer, de sites die je bezoekt, de producten die je koopt, etc. blijven namelijk niet persoonlijk. Alles wat we online doen, laat sporen na. Grote spelers zoals Google pikken deze sporen dan op en verdienen er veel geld mee. Online marketing is gewoon big business. Waarschijnlijk heb je zelf ook al gemerkt dat de advertentie, die op je scherm verschijnt, net het product toont dat jij nodig hebt. Dat is geen toeval. Dankzij online data kennen ze jou beter dan je beste vriend en die info gebruiken ze om jou reclame te tonen.

Persoonlijk geeft me dat een minder fijn gevoel. Want wie heeft er mijn gegevens? Ik beslis namelijk graag zelf met wie ik persoonlijke informatie deel. Maar om heel eerlijk te zijn, heb ik nooit actie ondernomen om er iets aan te doen. Voor het schrijven van deze thesis stond ik niet echt stil bij online privacy. Ik had namelijk het gevoel dat privacyinstellingen aanpassen of cookies weigeren niet veel zou uithalen. Wat ik ook zou proberen, ze zouden toch alles over mij te weten komen. Ik stelde dus geen vragen en legde me neer bij het nieuwe normaal. 

Voor mijn gevoel bleek nu net een wetenschappelijke term te bestaan, namelijk digitale berusting. Daarnaast was ik blijkbaar niet de enige met dat gevoel. Heel wat mensen zijn, net als ik, digitaal berust. Ze voelen zich hopeloos en geloven niet meer in online privacy. Net omdat ze er niet meer in geloven, zetten ze zich ook niet in om hun gegevens beter te beschermen. Maar waarom voelen we ons nu zo hopeloos? Deze vraag staat centraal in mijn thesis ‘Digitale berusting in een tijd van privacy onzekerheid’. Want net dat was nog niet geweten in de wetenschappelijke wereld.  

Waarom voelen we ons nu zo hopeloos?

Privacy Policy (Bron: Pexels)

In mijn thesis heb ik via interviews proberen ontdekken waarom we ons zo machteloos voelen. Wat ligt er aan de basis van onze onverschillige houding? Er kwamen verschillende redenen naar boven. Ten eerste blijken bedrijven ons in die richting te willen duwen. Stel je voor: Je opent Google en je moet opnieuw een privacyverklaring ondertekenen. Net zoals iedereen zal je zonder lezen op akkoord klikken. En waarom? Omdat die dingen vaak lang, omslachtig en saai zijn. Na de 10de melding heb je dus geen zin meer om te kijken wat er nu weer veranderd is. Daar zit een reden achter. Als jij geen zin of tijd hebt om je privacy te beschermen, kunnen bedrijven met meer gegevens gaan lopen.

Maar de bedrijven zelf vormen niet het enige probleem. Ook de wetgeving voldoet gewoonweg niet. Straffeloosheid blijkt volgens de deelnemers van het onderzoek een groot probleem te zijn. Overheden delen wel boetes uit, maar die maken niet veel indruk. Socialemediaplatformen zoals Facebook blijven namelijk gewoon hun gangetje gaan. Waarom zou je ook maar proberen om je persoonlijke informatie af te schermen als zelfs een wetgeving er al niet in slaagt?

Ook blijken mensen te denken dat het al te laat is. Het gebruik van het internet en sociale media is niet meer weg te slaan uit het dagelijks leven. We kunnen niet meer zonder. Daarnaast zitten we ook al zo lang op het internet en delen we al zo lang gegevens. Zoiets kunnen we gewoonweg niet meer ongedaan maken. Waar zouden we zelfs moeten beginnen? De gegevens, die we online achterlieten, kunnen wel overal zitten. Om de woorden van een deelnemer van het onderzoek te quoten: “The point of no return ligt al ver achter ons.”

In een laatste reden voor die digitale berusting, zullen heel wat mensen zich herkennen, namelijk ‘Out of sight, out of mind’. Het gebrek aan online privacy is niet het einde van de wereld. Het enige nadeel nu zijn de pop-ups met advertenties of de reclamespotjes op YouTube. Dus waarom zouden we er ons dan zorgen over maken? We worden niet met onze neus op de feiten gedrukt. En het is net dat wat we nodig hebben om in actie te schieten.

Dé oplossing

Natuurlijk verwacht u als lezer nu dé oplossing te vinden op het probleem. Jammer genoeg kan ik u dat grote antwoord niet geven. Wat belangrijk is, is dat de bevolking wordt gesensibiliseerd. Mensen moeten weten wat er gebeurt met hun privacy en hoe ze er iets aan kunnen veranderen. Het is dus absoluut niet mijn bedoeling om je bang te maken of om je te pushen al je privacyinstellingen aan te passen. Via dit artikel wil ik je vooral de waarde van kennis en correcte informatie meegeven. De online wereld is soms een grijze en onduidelijke zone, maar we mogen ook hier kritisch nadenken over ons eigen handelen. Het is dus aan jou om net een veilige grijze zone te creëren. Kies jij ervoor om je privacy te grabbel te gooien?

Download scriptie (3.42 MB)
Universiteit of Hogeschool
Vrije Universiteit Brussel
Thesis jaar
2020
Promotor(en)
Professor Dokter Jo Pierson (VUB)