Scriptiebank overzicht

De Palestijnse burgers van Israël, in een etno-regionalistisch kader
 
Een van de eerste dodelijke conflicten tijdens het proces van de Israëlische terugtrekking uit de Gazastrook deze zomer vond plaats tussen Israëli’s onderling, namelijk tussen een joods-Israëlische kolonist uit de Westbank en een groep Arabisch-Israëlische buspassagiers in de Arabische stad Shafa`amr. Eden Natan-Zada schoot op de passagiers en doodde vier van hen, hij werd vervolgens overmeesterd en gedood door andere Arabische inzittenden.

 
Reeds meer dan 35 jaar leeft de Palestijnse bevolking onder militaire bezetting. De Zesdaagse Oorlog bracht in 1967 de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en de Golanhoogte onder Israëlische controle. In 1987 kwamen de Palestijnen een eerste keer massaal in opstand. Deze Intifada, wat letterlijk “van zich afschudden” betekent, werd in 1993 door de Oslo-Akkoorden beëindigd. Dit leidde echter niet tot een definitieve vrede.

De belofte van het land
Joods messianisme bemoeilijkt de kans op vrede in het Midden-Oosten
 
Het is ondertussen alweer 35 jaar geleden dat Israël tijdens de Zesdaagse Oorlog de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en de Golanhoogten voor het eerst bezette. Voor verscheidene redenen, vooral strategische, weigert Israël er ook maar een duimbreed van te lossen. Maar de gewichtigste reden voor de joodse verbondenheid met de Westoever is van religieuze aard.
Al sinds 1967 ijvert de organisatie Gush Emunim voor een joodse soevereiniteit op de Westelijke Jordaanoever.