Scriptiebank overzicht

Stedelijk rekeningrijden: een opstap naar filevrije wegen

Verhoogde mobiliteit leidt tot immobiliteit. In deze op het eerste zicht tegenstrijdige uitspraak
schuilt wel veel waarheid. Decennialang heeft de overheid geïnvesteerd in infrastructuur om
het wegverkeer sneller en vlotter te laten verlopen. België heeft nu het dichtste wegennet van
de Europese Unie. Hierbij vergeet men een belangrijk principe: door de betere wegen, zullen
er meer mensen een verplaatsing maken waardoor de files niet oplossen.
Hoe lost men het mobiliteitsprobleem dan wel op?

 
Het smelten van het poolijs: een zege voor de koopvaardij?
ANTWERPEN – Het ijs op de noordpool smelt en onthult zo een nieuwe maritieme route, de Noordwestelijke Doorvaart.
 
De Noordwestelijke Doorvaart is de scheepsroute die het noordelijk deel van de Atlantische Oceaan en de Stille Oceaan verbindt. De route loopt voor het grootste deel door de wateren van de Canadese Archipel en eindigt in de Beringstraat. Al eeuwenlang is de doorvaart een droom voor ontdekkingsreizigers. In 1906, na drie eeuwen vergeefse pogingen, is Roald Amundsen de eerste die er in slaagt heel de route af te leggen.

 

 
Indien het huidig veelvuldig autogebruik niet wordt afgeremd, vreest men voor het dichtslibben van de wegen. Een duurzame mobiliteitsontwikkeling staat daarom vooraan op de agenda, zelfs op gemeentelijk vlak. Dit is tevens het geval in Lochristi, gelegen tussen Gent en Lokeren. De aanleg van een tramlijn die Lochristi met Gent verbindt is er een heet hangijzer. Het gemeentebestuur van Lochristi verwerpt dit alternatief wegens de ruimtelijke impact van dergelijke infrastructuurwerken op het hernieuwde dorpscentrum.