Scriptiebank overzicht

Voor mijn educatieve masterscriptie onderzocht ik hoe studenten in het deeltijds kunstonderwijs zelf richting kunnen geven aan hun artistieke proces wanneer ze vastlopen. Daarvoor ontwikkelde ik Werk-Woorden-Ruimte: een doos met werkwoordkaarten, focuskaarten, een lexicon en een handleiding. Studenten combineren woorden, interpreteren ze vanuit hun eigen onderzoek en formuleren instructies voor zichzelf.

Gedurende vijf weken volgde ik het gebruik in twee groepen van het Projectatelier, bij volwassenen in de vierde graad Beeld. Via hun procesboeken onderzocht ik hoe de kaarten het experimenteren, reflecteren en benoemen van keuzes ondersteunden. Verschillende studenten vonden na een blokkade zelf een nieuwe werkrichting. Het onderzoek verkent zo hoe een open structuur houvast kan bieden en tegelijk ruimte laat voor autonomie en een eigen artistieke stem.

In de Spaanse Pyreneeën vertelt herder Diego Ipas hoe hij jaarlijks met zijn kudde langs de Veralrivier trekt, van laaglandweiden naar bergweiden. Zijn praktijk toont de verwevenheid tussen seizoenscycli, landschap en lokale fauna. Toen beren dichter bij het dorp kwamen, moest hij zijn manier van kuddebeheer aanpassen. Dit vormde de basis voor een landschappelijk en architecturaal ontwerp dat natuurlijke ritmes inzet om mens, dier en omgeving in balans te brengen. Met bosopeningen, waterstructuren en herbestemde stallen ontstaat een rijker landschap dat biodiversiteit én gemeenschapsleven versterkt.

In deze scriptie word het 17de-eeuwse schetsboek
van de Antwerpse stilleven- en dierenschilder Paul de Vos onderzocht binnen de atelierpraktijk van zijn leermeester Frans Snyders. De tekeningen en inscripties in het boek worden in hun context geplaatst van de artistieke samenwerkingen tussen de schilder-broers Paul, Cornelis en Jan de Vos met hun schoonbroer Frans Snijders enerzijds en met Peter Paul Rubens anderzijds.

Rond 1535-1537 gaf een graveur in Rome een serie van negenentwintig prenten uit die hij signeerde met de initialen ‘G.A.’ onder het teken van een kraaienpoot. De prenten van deze verder onbekende meester tonen gedecoreerde fragmenten van de zuilenorden, mogelijk gekopieerd van tekeningen. Slechts zeven zijn authentiek antiek en de overige wellicht eigen uitvindingen. De prenten bewijzen een blijvende interesse voor het losse, niet-gestandaardiseerde en gedecoreerde zuilfragment in de ontwikkelingsperiode van het Renaissance-systeem der vijf zuilenorden.

Deze masterproef nam de lezer mee op een reis aan veelheid. Deze masterproef leert dat architectuur meer is dan een heldere lijn van a naar b, van concept naar ontwerp, van schetsboek naar gebouw. De natuurlijke vorm van architectuur is nu eenmaal absoluut ‘relatief’, en men moet blijven streven naar originele manieren in het omgaan met, het ontwerpen van, en het denken over architectuur.

Mijn project is een reis doorheen een appartementsgebouw. Ik communiceer via het tekenen en leer zo de plek en de bewoners goed kennen.
Rond mijn tekening ontstaat er een microarchitectuur.
Terwijl ik teken, merk ik waar ik graag zit maar ook waar er gebreken zijn. De gesprekken met de bewoners en de ervaring opgedaan tijdens het tekenen vormen samen de aanleiding om kleine ingrepen te doen op bepaalde plaatsen in het appartementsgebouw.

Toen ik afstudeerde als interieurarchitect mocht ik de Prijs voor Vormgeving van de provincie Limburg in ontvangst nemen. Ik kreeg daarvoor een geldsom die ik moest gebruiken om een nieuw ontwerp te bedenken en uit te voeren dat tentoongesteld zou worden in Z33, het kunstencentrum van Hasselt. Als begeleider mocht ik zelf op zoek gaan naar een peter of meter. Ik koos voor Kaat Tilley als grote fan van haar collecties. Het moment dat ik haar daarvoor opbelde viel middenin de voorbereidingen voor haar show van winter 2000.